Aberdeen Dew Milk

Zacht gorgelt de grond

Tsja, dat gevarieer op een landschap van Sjoerd de Vries heeft weer een vervolg. Het is een leerzame ervaring. Kalmerend ook.

Alain de Botton (1969) was een dikke 10 jaar geleden gastconservator bij het Rijksmuseum geweest. De voorstelling die hij daar “conserveerde“ heette Art is Therapy. Samen met een collegafilosoof/kunstliefhebber liet hij een 150-tal werken zien die voorzien waren van teksten waarin hij de therapeutische waarde van die werken belichtte.

Levert een werk steun op, of blijdschap? Opwinding kan ook. Comfort idem. Of juist woede (wat dan vaak minder therapeutisch is, alhoewel).

Nou ja, het zal ongetwijfeld, maar de reden waarom ik erover begin is een uitspraak van hem, nl. dat kunstenaars bijna altijd therapeutische ambities hebben. Hij onderbouwt dat door te zeggen dat bijna alle kunstenaars, die de vraag kregen of zij de wereld wouden verbeteren met hun werk, beantwoorden met “ja”.

Ik vind dat nogal een grote broek. Als dat het effect is, dan is dat een mooie (bij)vangst en kunst kan ook zeker wel helend werken, maar het komt mij ook een weinig pretentieus over.

Voor mijzelf is het evenwel wél therapeutisch. In dit geval vnl. doordat ik steeds dieper in het landschap, waar mijn wortels zitten, duik. En dat geeft mij een heel fijn gevoel. Als ik dat gevoel bij een ander teweegbreng, fijn, hoera: verbinding is altijd leuk, maar mocht dit niet zo zijn, jammer dan. In dit geval ben ik weer lekker (met Sjoerd) weggeweest. Even moai fut, no?!

De Deelen, variatie op een landschap (van Sjoerd de Vries). Zacht gorgelt de grond.

Lees meer >> | 143 keer bekeken

It Alddeel/Het Oude Deel; over formaat

Stap de filosofische ruimte binnen waar alle ins and outs over formaten van schilderijen worden besproken en je weet het direct: You have entered a mine field!

Formaat is best wel van invloed op hoe de toeschouwer zich tot het werk gaat verhouden. Nou is er op het internet hierover genoeg leesvoer te vinden om tot het jaar 3000 daar iedere dag 4 uur leesplezier van te hebben, maar er is één dingetje waar ik niet veel over kan vinden en dat mij toch wel redelijk vaak overkomt. Heb ik nl. een formaat gekozen en kan ik los met de materie, dan komt het voor dat als ik dan “klaar” ben en het werk mij een tijdje heeft aangestaard, ik het mes er weleens in zet en op een andere verhouding en formaat uitkom.

Dan bekruipt mij het gevoel dat er iets “rechtgezet” moet worden en dat kan ik dan niet negeren. Het formaat is wat mij betreft een onderdeel van de expressie, maar ook een speler die mij geregeld de bal tussen de benen doortikt. Daar sta je dan. Gepoort, jonguh!

Met dit alles zo beschreven even een uitstapje.

De Franse filosoof Merleau-Ponty verzet zich tegen hoe veel van zijn collega’s de principes van “waarneming” duiden, nl. dat - en even kort door de bocht – deze vanuit het waargenomen object redeneren of vanuit enkel het subject (lees: de waarnemer). M.a.w. dualistische principes voeren de boventoon.

M-P verzet zich tegen deze duale benaderingen en hij stelt dat zowel het waargenomene alsook de waarnemer gezamenlijk in de wereld zijn. Bij bijvoorbeeld het kijken naar een huis op het platteland zie je niet alleen het huis, maar ook de rest en jij staat daar middenin. Het is één geheel ook al “regelt” het brein bijv. de waarneming door het landschap minder prominent te laten zijn en de waarnemer dan zegt: Kijk een huis. Overigens ziet de waarnemer ook nog eens enkel de voorkant van het huis en “denkt” a.h.w. de rest erbij. Je ziet dus ook zaken die je niet ziet.

Wat ik al zei; het is kort door de bocht, maar het geeft enigszins weer dat waarnemen best wel een dingetje is van vele contexten en formaat is daar (wat mij betreft) eentje van en kom ik uit bij onderhavig werk van De Oude Deel/ It Alddeel. Dit is het kanaal dat in de het veenmoeras De Deelen werd gegraven om de turf naar het achterland te kunnen vervoeren.

Het oorspronkelijke plan en ook de uitvoering behelsde een (veel) groter formaat, maar door het (veel) kleiner te kaderen ervoer ik (tot mijn verrassing) beter de diepte die ik ook in het land terugzie en zijn er verder weinig afleidingen. Ik wordt daar blij van.

Alddeel/Oude Deel (De Deelen)

Acryl- en olieverf op papier.

45 bij 30 

Lees meer >> | 8 keer bekeken

De Deelen, in net út te roegjen swart. De Deelen, een niet uit te roeien zwart.

In de bundel “Sels in Tibetaan belânet op in stuit yn see/ Zelfs een Tibetaan belandt uiteindelijk in zee” uit 2018 staat een aantal gedichten onder het kopje “Skatplicht/Schatplicht”. Het titelgedicht van die “afdeling” betoont ee

Lees meer >> | 4 keer bekeken

Mensenhandland

Omrop Fryslân heeft een fantastische mooie docuserie over de Waddenzee. Zie hier maar: https://www.waakvogels.nl/publicaties/tip-5-delige-documentaire-wize-fan-it-waad

Ik heb deze recent weer een keer helemaal bekeken.

Er zitten indringende en verontrustende en ook hele mooie verhalen én beelden in. Wat het filmen met een drone wel niet allemaal aan moois oplevert. Ergens in de serie oo

Lees meer >> | 11 keer bekeken

Variatie op een landschap (van Sjoerd de Vries)

Dit kleine werkje is een variatie op een werk van Sjoerd de Vries.  

Er wordt nogal eens (vaak reflectoir) afwijzend gereageerd op “het variëren op“ en in dat discours passeert in het kielzog van dat "variëren op" menig keer het werkwoord “kopiëren” de revue.  

Lees meer >> | 17 keer bekeken

Schenk de wijn

Vaak is bij mij een onverwachte aanblik van iets in het landschap de aanleiding voor weer en beeldend dingetje. Een rijtje Italiaanse populieren met hun cipressensilhouet bijvoorbeeld of een net geoogst maisveld in de regen. De keiharde achtergebleven stengelresten in net zulke keiharde rechtlijnige rijen en dat ook nog vaak in een zware moedeloze grond. Vaak overkomt het mij dat ik het gevoel van schoonheid of ontroering tijdens het proces van vastleggen niet kan vasthouden en er een gevoel van “ik ga richting de afgrond” wordt ervaren; de teloorgang van het land blaast altijd een deuntje mee, al hoe mooi ik iets ook vind. Ik ben mij er telkens terdege van bewust dat hetgeen ik zie ofwel bedreigd is, ofwel bedreigd wordt. Het is niet zo dat dat mij ongelukkig maakt; zeker niet, al gaat mij het lot van de flora en fauna die geslachtofferd wordt fiks aan het hart. Ik heb GODDANK geen kinderen waar ik mij druk over hoef te maken om over kleinkinderen maar te zwijgen. Niet dat ik mijzelf daardoor in het standje na mij de zondvloed zet, maar het doet mij wel beseffen dat ik een aantal hele grote uitdagingen niet het hoofd zal hoeven te bieden. Ons land, onze wereld gaat onstuitbaar naar de ****** en we weten het allemaal en we vliegen er desondanks rechtop af. In dit werk heb ik behoorlijk intuïtief de dualiteit tussen de schoonheid van het landschap en de net genoemde zwarte scenario’s de ruimte gegeven. Of dit abstracte werkje dat bij de aanschouwer teweegbrengt is maar de vraag, maar daarover heb ik als maker geen regie.  

Lees meer >> | 22 keer bekeken

Tazelaarspad

Al jaren loop ik met de honden achter het Nannewiid langs, richting het Lytse Wiid. Naar het noorden is het uitzicht richting de Jousterweg. Ertussen weiland, een sloot en het ene jaar grasfalt (raai,raai en nog eens raaigras) en het andere jaar kan er snijmais staan. Bepaald geen natuurinclusief geboer hier. Het zal de honden jeuken, Berend pist tegen een elzenboom, Daf gaat pijnlijk langzaam aan de kant voor een hardloper. De anderen ouwehoeren achter mij met elkaar. De hardloper groet in het voorbijgaan vriendelijk. Het pad is vernoemd naar verzetsheld Peter Tazelaar -ik heb er al eerder over gepost – die zich bij het Lytse Wiid heeft schuil gehouden. Ik heb ook al eerder werkjes gemaakt met dit pad als “model”. Niet omdat dat model zo prachtig mooi is, integendeel, maar omdat het er is. Altijd op de afspraak. Hier te zien.

skientme silst om ‘e nocht sykje
gjin kwelde Ophelia
lichtfuottich yn in wolk fan in jurk
en blommen yn har ferdronken hân

schoonheid vind je hier tevergeefs
geen gekwelde Ophelia
lichtvoetig in een wolk van een jurk
en bloemen in haar verdronken hand

Lees meer >> | 36 keer bekeken

Het eerste blog

Dit is het eerste blog op deze website. Ik zal op deze plek zaken die volgens mij de moeite waard zijn onder dak brengen. Vaak is dat een nieuw beeldwerkje met daarbij een verhaal als context. Op de combinatie beeld en taal kom ik nog terug in dit blog, maar vooralsnog moet ik de kneepjes van bloggen en nieuwsbrieven en hoe dat aan elkaar te smeden nog wat in de vingers krijgen. Graag krijg ik feedback over of alles goed is ontvangen, of de linkjes in de nieuwsbrief en het blog werken en inhoudelijke feed back is natuurlijk ook van harte welkom. Het ligt in de bedoeling dat ik mijn werk en mijn schrijven in toenemende mate op mijn eigen website plaats en mij langzaamaan terugtrek uit de steeds maffer wordende wereld van Facebook en Instagram in het bijzonder. Misschien blijf ik wel af en toe even gluren, maar deze site zal mijn plek worden. Alles wat ik in een maand tijd op mijn site zet, zet ik in een maximaal 1 keer per maand te verschijnen nieuwsbrief. Hier kun je je daar op abonneren.

Ik zou vandaag een excursie doen voor It Fryske Gea op de Dellebuursterheide (helaas afgezegd vanwege geen liefhebbers) en had daarvoor al een verkennend rondje gedaan. Is het een mooi gebied? Mwoah, jawel, er gebeurt wel heel veel, hoor, maar er moet ook nog veel herstellen. De Hoorn is in deze tijd van het jaar niet heel innemend, maar het gebied kent een hele interessante geschiedenis en er valt veel over te vertellen, maar dit jaargetijde werkt (nog) niet flatteus. Desondanks leverde het een schetsje op. Houtskool, inkt en fineliner zijn hele goede vrienden als je dit soort van landschap wilt vastleggen. Want een heidepoel in de winter is en blijft onweerstaanbaar.

Misschien gaat de schets nog helemaal op de schop en wordt zelfs misschien wel bedolven onder een laag gouache.  Of er moet iemand zijn die m aan de muur wil. Is te koop. Voorlopig zo te zien in de galerie/groep "Oorsprong". Het blijft mij altijd verrassen hoe ook de keuze voor het type papier zo beeldbepalend kan zijn voor het "eind"resultaat. Dit is Canson XL Textured en ik was er eerst eigenlijk helemaal niet zo dol op, maar ik begin de structuur steeds meer te waarderen.

Lees meer >> | 20 keer bekeken