Aberdeen Dew Milk

Doezumermieden

Net over de grens tussen Fryslân en Grunnen ligt het Westerkwartier en in dat Westerkwartier kun je de Doezumermieden aantreffen. Een stukje Nederland dat, nadat de verveners waren vertrokken, is ontsnapt aan inpoldering en verkaveling. Ergo: legakkers, petgaten en moerasbos. Al even geleden daar een keer gewandeld en op een enorm houten kruis gestuit. Het kruis zal ongetwijfeld iets met het Bonefatius Kloosterpad te maken hebben. Hoe dan ook; heel fotogeniek, net als overigens de lege horizon. Beide op de foto gezet en veel later teruggevonden in een op de verkeerde plek opgeslagen mapje. Leuke verrassing en toen wat schetsjes gemaakt en de houtskooltjes en de kleurpotloden er bij gepakt. Het zijn twee prentjes van 10 bij 15 en 15 bij 10 in een A4 passepartout.

Is dit de schuilplaats om in te kunnen wonen?

Ik heb het niet gezien, zeg maar wat je ziet

Lees meer >> | 15 keer bekeken

IJs-vogel-vis

En in den beginne was daar een foto. Jaren geleden genomen en op een stickje waarvan ik het bestaan niet meer afwist aangetroffen. Ik ben, denk ik, als het over het navolgbaar en dus terugvindbaar opslaan van zaken gaat, net zo dom, zo niet dommer als  – en ik citeer nu even wat Vlaamse vrienden – zoe dom as ' t pjeid van kristis en da was ne nezel.

Zijpad: hoeveel verweesde USB-stickjes zouden er “in limbo” op deze planeet zijn?

Afijn, een oude foto met een vogel in het of beter onder het ijs. Foto uitgeprint en daar een schets van gemaakt en met de potloden er op los. Laagje voor laagje met daartussen een vernisje. Zo krijg je diepte en (mooi meegenomen) UV bescherming.

Hier is ie

Lees meer >> | 14 keer bekeken

De Lege Midden

Ik borduur nog even voort op mijn vorige blogje over kleurpotloden. Daar is net zoveel over te zeggen als over acrylverf, olieverf, penselen, soorten papier, noem maar op. Iedereen heeft zijn ervaringen, sommigen maken er een YouTubefilmpje van, maar mijn ervaring is dat je het aan het eind van de rit zelf moet ondervinden. De  Derwent Lightfastpotloden zijn wat mij betreft een feestje; wat kun je daar mooi mee werken. Vooral het blenden is fantastisch; zo subtiel. Ook dit werkje weer; eerst het perspectief opgezet en de (fijne) lijnen getekend. De fineliners van Copic (0,01, 0,05 en 0,1 mm) zijn overigens ook een feestje en komen goed uit de lightfastnesstests die ik heb kunnen achterhalen. Dan een vernislaagje als een soort glace en dan kleuren, laagje vernis, kleuren, laagje vernis en zo onstaat er een dieptesfeertje waar ik gelukkig van word. Ook nu weer kom ik uit op een klein formaat en waarom? De intimiteit staat me aan en het vraagt meer je aandacht. Een fijne afwisseling van dikke kledders verf en paletmessen, wat ook top is om te doen overigens.

Afijn, hier staat ie. De Lege Midden is het gebied in Friesland dat als een diagonaal van Noord-Oost naar Zuid-West loopt met prachtige gebieden als de Alde Feanen, De Deelen, Easterskar en Rottige Meente. Laag en nat en mooi en in gevaar door onze stikstofstofademende, diepontwaterende en gifstrooiende agrarische industrie.

Lees meer >> | 20 keer bekeken

Fochteloërveen

Ik stuitte recent op een video op YouTube waarop een dame uit Australië een enorme uitgebreide lichtechtheidtest van kleurpotloden heeft gedaan. Heel gedegen en ook wel schokkend, want niet heel veel merken kwamen als goed lichtecht uit de verf. Dit resultaat werd in andere video’s bevestigd. Er wordt veel gerommeld met testresultaten en ook fabrikanten maken er een rommeltje van. Afijn, ik heb een setje van Derwent gekocht; deze wordt door meerdere artiesten gewaardeerd en is ernstig lichtecht. Kost wat, maar dit is wel een uitgave die het waard is. Want het is lekker werken met deze potloden en de kleuren zijn briljant. In combinatie met een setje (hele fijne) fineliners (archival) en “losse” inkt is dit het eerste resultaat. Van een foto, genomen op het Fochteloërveen heb ik het perspectief overgezet op papier en vervolgens met de foto als voorbeeld losgegaan met eerst de inkt voor de grotere lijnenstructuur, dan de potloden en dan  de fineliners. Wel iets anders als met een paletmes verf op het doek te kwakken (ook heel leuk), maar dit is wel zeer meditatief. Geen gevalletje van “ rechtdoor naar huis en kantoor”.

Maar die kleuren, die potloden……smaken naar meer.

Lees meer >> | 192 keer bekeken

Geen paradijs dat stand houdt

Wonderlijk hoe een brein werkt. Hoe het kan schakelen tussen uitersten. Neem nou muziek; ik ga heel goed op Loreena McKennit, maar laat de muziek van deze folkmevrouw moeiteloos volgen door het nieuwe album van Flea, de bassist van the Red Hot Chilipeppers en geloof me, dat is echt wel andere koek. Om na die “trip” vervolgens weg te dromen op de klanken van het Requiem van Morales. Heerlijk al die verschillen. Ik zit met het maken van werkjes op dit moment in een vrij abstracte periode en ben dan wel prettig verrast als er dan iets tussendoor ontstaat dat daar geweldig vanaf drijft. Gevalletje “laat u verrassen”. Het werken aan een beeldgedicht voor ensafh (www.ensafh.nl) waarbij een recent gemaakte linodruk een rol speelt is, denk ik, de trigger geweest. Schakelen door de voorzienigheid.

Geen paradijs dat stand houdt is de titel.

Lees meer >> | 99 keer bekeken

Sporen in de grond

In de grond zit een geheugen waar zelfs de spreekwoordelijke olifant een punt aan kan zuigen. Niets gaat verloren en zelfs sporen van miljoenen jaren oud zijn nog terug te vinden in het archief onder onze voeten. Ik vind dat een fascinerend idee. Wat wij, geologisch gezien, hebben uitgehaald; het zal herinnerd worden. Met LIDAR worden bijvoorbeeld de oude structuren in het land prachtig blootgelegd. Ook als wij er allang niet meer zijn. Ook flora kan een indicatie zjn van ingrepen in het land. Waar vroeger een waterloop was bijvoorbeeld, kan na demping heel andere flora staan t.o.v. de rest van de omgeving. Mijn vader ging eens tijdens een aanval van nostalgie terug naar het land waar zijn vader, mijn opa (in de Lendevallei), had geboerd en vond niets terug. Het kleinschalige landschap met allerhande kleine ecologietjes was weg. Niet lang na het overlijden van mijn vader is men het verruilkavelde land weer gaan herinrichten met een natuurherstelgedachte. Sympathiek en het resultaat is ook heel nie gek niet, maar het leed is geleden. Niet alles komt terug. Maar de sporen blijven.

Mensenhandland: Akten van de voorbije legioenen

Lees meer >> | 90 keer bekeken

Iets abstracts

Dit is een citaat van P. Picasso: Er bestaat geen abstracte kunst; men moet altijd met iets beginnen. Daarna kan men alle sporen van de werkelijkheid uitwissen. Dat is geen enkel probleem, want het idee van het onderwerp heeft al een onuitwisbare stempel achtergelaten.

Het is meer dan de spijker op zijn kop. Althans voor mij. Of het voor de kijker telt; ik hoop het. Het is precies zoals ik het maken van deze twee werkjes heb ervaren. Beide eerst geschetst en toen stap voor stap naar het eindpunt. Nou ja, wat is een eindpunt? In ieder geval niet bij een 1 op 1 realistische weergave. Alsof ik dat zou kunnen.

In Avondrood is de wereld van de rietkragen en de strakke contouren van menselijke origine (De Deelen) teruggebracht tot dit. Olieverf op doek/paneel in een A4 lijstje.

De dichter is een destillaat van een foto die ik jaren geleden op de terugweg uit Noord-Duitsland ergens langs de kust heb gemaakt. Een bouwsel van het één of ander in een lege omgeving. Acryl op doek/paneel in een A4 lijstje.

Lees meer >> | 88 keer bekeken

De beammen it gesach

Als ik op een doek iets van een rechte lijn met een scherpe afscheiding wil maken, dan kan het zijn dat ik gebruik maak van een oud spackmes. Wat in feite en heel breed plamuurmes is. Als ik dan zo’n scherpe lijn heb gemaakt heb, ga ik er vaak met de losse hand achteraan om het iets organischer te maken. Maar afijn; dat spackmes dus. Die ging stuk. Hoe ik op het idee kwam om daar iets op te schilderen weet ik eigenlijk niet, maar ik heb het toch gedaan en dan krijgt zo'n spackmes nog een afterlife waar, denk ik, heel veel spackmessen niet aan toekomen. Het landschapje dat er op staat is gebaseerd op een foto waar ik absoluut niet meer van weet waar ik hem heb genomen. Maar diegenen die mij al wat langer volgen weten inmiddels wel dat ik iets heb met dit soort landschappelijke elementen. Nou dieper is het deze keer niet. Multi media avant la lettre.

De beammen it gesach, it stiel.

Lees meer >> | 111 keer bekeken

Herfst; Ophelia in de bomen.

Het schilderij Ophelia van John Everett Millais is in mijn schrijvende leven en later mijn beeldende leven nooit ver weg geweest. In dit gedicht bijvoorbeeld; al een tijdje terug geschreven. Na thuiskomst van een fikse fietstocht door de noordwesthoek van Fryslân, heb ik dit ooit aan het papier toevertrouwd. Het is nooit in een bundel terechtgekomen, meen ik (klotegeheugen), maar hier kan het wel even.

greidhoek

groen is hier tussen de dorpjes niet weelderig en geil

enkel een frigide, toonloze kleur zover het oog reikt en plat

kliffen in dit terpenland niet te vinden

een dramatische val voordat je de golven raakt zit er niet in

bruisende rivieren die je genadeloos meesleuren 

charmante mijmerende beekjes evenmin 

toch kun je hier uitmuntend verzuipen

genoeg kaarsrecht industrieel gesneden mensenwater 

dat wel raad weet met overmoedige lammeren en kalveren 

die vlak bij de messcherpe randen het licht zien

schoonheid zul je vergeefs zoeken: geen gekwelde Ophelia

lichtvoetig in een wolk van een jurk en bloemen in haar verdronken hand

Dit werkje heeft als titel: Herfst; Ophelia in de bomen. Ik kreeg door de kleuren de associatie met het schilderij en herinnerde mij het gedicht. (Toch niet zo klote, dat geheugen, lijkt het).

Olieverf op papier en paneel in een een houten lijstje met een beeldformaat van 16 bij 24

Het is over een oud werkje met een passepartout  heen geverfd. Ik zou het werkje aan de binnenkant van het passepartout uitsnijden, maar de rechte structuur werkt, voor mij althans, als een “happy accident”. Het geeft wat diepte en contrast.

Lees meer >> | 42 keer bekeken

Letterzetterexcelis I

Nope, dit is niet Golgotha. Al is de triestheid die uit beelden van de kruisiging en dit werkje een mogelijke overeenkomst. Mogelijk, want ik ben niet zo’n aanhanger van het verhaal rondom de meest bekende “bewoner” van deze locatie. Zeker is wel dat men in de geschiedenis op vele ambachtelijke en hele creatieve manieren de medemens naar het hiernamaals kon helpen.

Dit werkje is het resultaat, denk ik, van twee zaken die elkaar hebben gekruist. Enerzijds de in real-life aanblik van een gemeenschap fijnsparren die het slachtoffer zijn geworden van het beestje de letterzetter. De verdroging in de natuur heeft tot gevolg dat de fijnsparren zich niet meer fatsoenlijk kunnen verdedigen tegen aanvallen van buitenaf omdat ze vocht nodig hebben om hars te kunnen maken en dat maakt dat een beestje zoals de letterzetter zich te goed kan doen aan de boom. Althans; hij legt eitjes onder de schors en de larven vreten gangetjes in het hout. Daarbij wordt de neergaande sapstroom van de boom onderbroken en is het einde oefening. Dit alles kruiste met een recent bezoek aann Museum Belvédère in Oranjewoud. Daar hangt een werk van Tinus van Doorn met de titel nachtlandschap. Hier een detail uit dit werk.

De aanblik van dat werk van Tinus van Doorn maakte dat ik wist hoe ik de indruk, die al die dode fijnsparren op mij hebben gemaakt, kon verwerken in een werkje. Nou ja, dieper is het niet. Inspiratio est ignis animi/Inspiratie is het vuur van de ziel.

Titel: LETTERZETTEREXCELCIS I

Lees meer >> | 35 keer bekeken