Aberdeen Dew Milk

Geen paradijs dat stand houdt

Wonderlijk hoe een brein werkt. Hoe het kan schakelen tussen uitersten. Neem nou muziek; ik ga heel goed op Loreena McKennit, maar laat de muziek van deze folkmevrouw moeiteloos volgen door het nieuwe album van Flea, de bassist van the Red Hot Chilipeppers en geloof me, dat is echt wel andere koek. Om na die “trip” vervolgens weg te dromen op de klanken van het Requiem van Morales. Heerlijk al die verschillen. Ik zit met het maken van werkjes op dit moment in een vrij abstracte periode en ben dan wel prettig verrast als er dan iets tussendoor ontstaat dat daar geweldig vanaf drijft. Gevalletje “laat u verrassen”. Het werken aan een beeldgedicht voor ensafh (www.ensafh.nl) waarbij een recent gemaakte linodruk een rol speelt is, denk ik, de trigger geweest. Schakelen door de voorzienigheid.

Geen paradijs dat stand houdt is de titel.

Lees meer >> | 69 keer bekeken

Sporen in de grond

In de grond zit een geheugen waar zelfs de spreekwoordelijke olifant een punt aan kan zuigen. Niets gaat verloren en zelfs sporen van miljoenen jaren oud zijn nog terug te vinden in het archief onder onze voeten. Ik vind dat een fascinerend idee. Wat wij, geologisch gezien, hebben uitgehaald; het zal herinnerd worden. Met LIDAR worden bijvoorbeeld de oude structuren in het land prachtig blootgelegd. Ook als wij er allang niet meer zijn. Ook flora kan een indicatie zjn van ingrepen in het land. Waar vroeger een waterloop was bijvoorbeeld, kan na demping heel andere flora staan t.o.v. de rest van de omgeving. Mijn vader ging eens tijdens een aanval van nostalgie terug naar het land waar zijn vader, mijn opa (in de Lendevallei), had geboerd en vond niets terug. Het kleinschalige landschap met allerhande kleine ecologietjes was weg. Niet lang na het overlijden van mijn vader is men het verruilkavelde land weer gaan herinrichten met een natuurherstelgedachte. Sympathiek en het resultaat is ook heel nie gek niet, maar het leed is geleden. Niet alles komt terug. Maar de sporen blijven.

Mensenhandland: Akten van de voorbije legioenen

Lees meer >> | 69 keer bekeken

Iets abstracts

Dit is een citaat van P. Picasso: Er bestaat geen abstracte kunst; men moet altijd met iets beginnen. Daarna kan men alle sporen van de werkelijkheid uitwissen. Dat is geen enkel probleem, want het idee van het onderwerp heeft al een onuitwisbare stempel achtergelaten.

Het is meer dan de spijker op zijn kop. Althans voor mij. Of het voor de kijker telt; ik hoop het. Het is precies zoals ik het maken van deze twee werkjes heb ervaren. Beide eerst geschetst en toen stap voor stap naar het eindpunt. Nou ja, wat is een eindpunt? In ieder geval niet bij een 1 op 1 realistische weergave. Alsof ik dat zou kunnen.

In Avondrood is de wereld van de rietkragen en de strakke contouren van menselijke origine (De Deelen) teruggebracht tot dit. Olieverf op doek/paneel in een A4 lijstje.

De dichter is een destillaat van een foto die ik jaren geleden op de terugweg uit Noord-Duitsland ergens langs de kust heb gemaakt. Een bouwsel van het één of ander in een lege omgeving. Acryl op doek/paneel in een A4 lijstje.

Lees meer >> | 58 keer bekeken

De beammen it gesach

Als ik op een doek iets van een rechte lijn met een scherpe afscheiding wil maken, dan kan het zijn dat ik gebruik maak van een oud spackmes. Wat in feite en heel breed plamuurmes is. Als ik dan zo’n scherpe lijn heb gemaakt heb, ga ik er vaak met de losse hand achteraan om het iets organischer te maken. Maar afijn; dat spackmes dus. Die ging stuk. Hoe ik op het idee kwam om daar iets op te schilderen weet ik eigenlijk niet, maar ik heb het toch gedaan en dan krijgt zo'n spackmes nog een afterlife waar, denk ik, heel veel spackmessen niet aan toekomen. Het landschapje dat er op staat is gebaseerd op een foto waar ik absoluut niet meer van weet waar ik hem heb genomen. Maar diegenen die mij al wat langer volgen weten inmiddels wel dat ik iets heb met dit soort landschappelijke elementen. Nou dieper is het deze keer niet. Multi media avant la lettre.

De beammen it gesach, it stiel.

Lees meer >> | 85 keer bekeken

Herfst; Ophelia in de bomen.

Het schilderij Ophelia van John Everett Millais is in mijn schrijvende leven en later mijn beeldende leven nooit ver weg geweest. In dit gedicht bijvoorbeeld; al een tijdje terug geschreven. Na thuiskomst van een fikse fietstocht door de noordwesthoek van Fryslân, heb ik dit ooit aan het papier toevertrouwd. Het is nooit in een bundel terechtgekomen, meen ik (klotegeheugen), maar hier kan het wel even.

greidhoek

groen is hier tussen de dorpjes niet weelderig en geil

enkel een frigide, toonloze kleur zover het oog reikt en plat

kliffen in dit terpenland niet te vinden

een dramatische val voordat je de golven raakt zit er niet in

bruisende rivieren die je genadeloos meesleuren 

charmante mijmerende beekjes evenmin 

toch kun je hier uitmuntend verzuipen

genoeg kaarsrecht industrieel gesneden mensenwater 

dat wel raad weet met overmoedige lammeren en kalveren 

die vlak bij de messcherpe randen het licht zien

schoonheid zul je vergeefs zoeken: geen gekwelde Ophelia

lichtvoetig in een wolk van een jurk en bloemen in haar verdronken hand

Dit werkje heeft als titel: Herfst; Ophelia in de bomen. Ik kreeg door de kleuren de associatie met het schilderij en herinnerde mij het gedicht. (Toch niet zo klote, dat geheugen, lijkt het).

Olieverf op papier en paneel in een een houten lijstje met een beeldformaat van 16 bij 24

Het is over een oud werkje met een passepartout  heen geverfd. Ik zou het werkje aan de binnenkant van het passepartout uitsnijden, maar de rechte structuur werkt, voor mij althans, als een “happy accident”. Het geeft wat diepte en contrast.

Lees meer >> | 20 keer bekeken

Letterzetterexcelis I

Nope, dit is niet Golgotha. Al is de triestheid die uit beelden van de kruisiging en dit werkje een mogelijke overeenkomst. Mogelijk, want ik ben niet zo’n aanhanger van het verhaal rondom de meest bekende “bewoner” van deze locatie. Zeker is wel dat men in de geschiedenis op vele ambachtelijke en hele creatieve manieren de medemens naar het hiernamaals kon helpen.

Dit werkje is het resultaat, denk ik, van twee zaken die elkaar hebben gekruist. Enerzijds de in real-life aanblik van een gemeenschap fijnsparren die het slachtoffer zijn geworden van het beestje de letterzetter. De verdroging in de natuur heeft tot gevolg dat de fijnsparren zich niet meer fatsoenlijk kunnen verdedigen tegen aanvallen van buitenaf omdat ze vocht nodig hebben om hars te kunnen maken en dat maakt dat een beestje zoals de letterzetter zich te goed kan doen aan de boom. Althans; hij legt eitjes onder de schors en de larven vreten gangetjes in het hout. Daarbij wordt de neergaande sapstroom van de boom onderbroken en is het einde oefening. Dit alles kruiste met een recent bezoek aann Museum Belvédère in Oranjewoud. Daar hangt een werk van Tinus van Doorn met de titel nachtlandschap. Hier een detail uit dit werk.

De aanblik van dat werk van Tinus van Doorn maakte dat ik wist hoe ik de indruk, die al die dode fijnsparren op mij hebben gemaakt, kon verwerken in een werkje. Nou ja, dieper is het niet. Inspiratio est ignis animi/Inspiratie is het vuur van de ziel.

Titel: LETTERZETTEREXCELCIS I

Lees meer >> | 12 keer bekeken

Oxidatie XVIII

Vindt u het nog wel leuk, zo in de natuur zijn, vroeg een deelnemer aan de wandeling door de Deelen. Nadat ik een verhaal had afgestoken welke uitdagingen de natuur in Nederland en de wereld het hoofd moet bieden. Ik snap die vraag goed. Maar het antwoord is nog steeds ja. Ondanks de wetenschap van wat er allemaal misgaat, zijn de luchten mooi, de bloemen, de bomen. De mossen bij je voeten. Het is fantastisch hoe het allemaal in elkaar steekt. Het is eerlijk gezegd wel een uitdaging om het evenwicht te bewaren tussen genieten en het benoemen van de urgentie. Soms gaat het beter en soms wat minder. Maar inspiratie geeft een goede wandeling altijd.

Ut sterk wetter ferwaaie/Uit sterk water verwaaien

Lees meer >> | 16 keer bekeken

Linootjes en ander werk

Er is op de website een nieuwe groep bijgekomen: Lino

Er staan drie werkjes op.

Bij de molen: In 2025 heb ik een schilderij gemaakt met daarop de molen bij Mildam en daarbij een verhaaltje gepost op de socials. Teruglezend ging het eigenlijk meer over de tegenwind die ik tijdens mijn sportrondje ervoer, dan over het plaatje. Maar ik kwam het schetsje weer tegen toen ik rommeltjes bij elkaar zocht voor de linocursus in Leeuwarden. Mijn doel voor de cursus was om eens te kijken hoe ik hoogdruk kan inzetten met mijn andere materialen. Deze is met onder andere olieverfsticks “mishandeld”.

Lees meer >> | 111 keer bekeken

Refugium

Op mijn bijna vaste ochtendrondje met de hondjes is het in deze tijd een drukte van belang in de bomen. Ploegjes staartmezen, kool- en pimpels druk druk druk en zanglijsters die tegen elkaar inzingen. Heerlijk. Ze hebben daar langs het pad een mooie houtwal met eiken, essen en veel meidoorn tot hun beschikking. Prima vertoeven daar. Zo’n houtwal is essentieel voor hun veiligheid, een veilige haven want de omgeving is verder van de platgeslagen en kale soort. Er gebeurt niet veel of het moet af en toe een zilverreiger zijn of de havik die met fantastische strakke en sterke vleugelslagen overvliegt.

Lees meer >> | 78 keer bekeken

We graven een graf in de luchten daar lig je niet krap

We graven een graf in de luchten daar lig je niet krap

is een regel in Paul Celan ’s beroemdste gedicht: Todesfuge/Fuga van de dood.

Dat gedicht, beter, die dichter, die gaat je wel onder de huid zitten en dan druk ik mij eufemistisch uit.

En hoe het kan dat er dan zaken samenkomen zoals mijn gepruts aan een afgelopen winter vastgelegd waddenwerkje, er, als ik wat sta te prutsen, de dikke bundel Verzamelde Gedichten van net genoemde Celan langs mij heen van een plank flikkert, terwijl gelijktijdig een droeve singersongwriter op de (Mystery Train) radio klinkt; nothing left then a rusty cup.

De vraag stellen is het antwoord niet krijgen.

Dit werkje van het wad met oude rijstdammen als een slecht gebit deed mij, nadat ik het voorzien had van een passepartout, ook een beetje denken aan grafstenen en met een beetje fantasie aan mensen die weglopen. Gelul allemaal, misschien, maar het overkwam me. Misschien dat Celan van die laatste indruk een beetje de vader was. Hoe dan ook.

Linksonder staat het citaat in het Duits.

Titel: We graven een graf in de luchten daar lig je niet krap.

In een A4 lijstje met een beeldformaat van 12,5 bij 17,5

Gouache, fineliner en houtskool

€55

Lees meer >> | 18 keer bekeken