Aberdeen Dew Milk

Koperwieken en Gelderse roos

Een tal nachten geleden stond ik even in de tuin en boven mij hoorde ik, op de momenten dat de wind wat ging liggen, de scherpe geluidjes van overvliegende koperwieken en kramsvogels. Het is die tijd van het jaar weer; de jaarlijkse maar blijvend intrigerende vogeltrek. Dat boven je hoofd in een ander, parallel universum duizelingwekkende aantallen zielen in het holst van de nacht hun weg zoeken. Communicerend met elkaar; blijf op koers, daar moeten we heen, kijk naar de sterren. Hier links.
Vorig jaar heb ik mogen aanschouwen hoe een enorme groep koperwieken en kramsvogels in zeer korte tijd een areaaltje met Gelderse roos soldaat maakte. Vaak is deze bessendragende soort één van de laatsten die wordt aangesproken, want de voor ons oneetbare bessen zijn, zo vertellen de vogelboeken, ook geen favoriet maaltje van de vogels. Tenzij de winter de kou eroverheen heeft laten gaan en ze wat zoeter smaken. Nou gaan veel bessen zonder te kauwen zo de maag in, rechtdoor naar huis en kantoor en vraag ik mij af in hoeverre smaak hier een rol speelt en alle bessen waren snel opgevroten. Het schouwspel heeft geleid tot een abstract werkje als eindproduct. Dat is een hele tijd blijven liggen en op enig moment vergeten. Tot de nachtelijke vogeltrekgeluiden mij er weer aan herinnerden en is er de laatste hand aan gelegd. 

Lees meer >> | 10 keer bekeken

Spinvis

Dit mixed media werkje heeft een foto van een schets als begin. Als ik iets heb geschetst neem ik daar namenlijk meestal een foto van; zie het als een digitale kopie of digitaal overtrekpapier. Met een dergelijke kopie kun je in de kompjoeter dan bijv. het formaat wijzigen, inverteren (zwart wordt wit en wit wordt zwart) en wat al niet meer. En dan kan daarop weer gekliederd worden dat het een lust is.

Spinvis liet in zijn dankspeech bij de Gouden Kalf uitreiking optekenen dat het mysterie zit in weten of iets werkt of niet. In het geval van het eerste is dat fijn (al kan een ander daar anders over denken) en in geval het laatste; de kopie is er nog en dus moedig voorwaarts met een nieuwe poging. Digitaal en analoog hoeven elkaar niet uit te sluiten. Hier kwamen twee werkjes uit waarbij eendigitaal geïnverteerd beeld samenkwam met analoge fineliners, kleurpotloden, inkt en gouache. Eentje heeft het echter toch niet gered. Dan werkt iets blijkbaar niet en wat dat dan is; zelfs Spinvis moet er naar raden.

Titel: Gele Populieren. Inkt en kleurpotlood. Mixed media in een A4 passepartout met een beeldformaat van 14 bij 19.

Lees meer >> | 7 keer bekeken

Oude Veenscheiding: Licht.

Ik loop een behoorlijk aantal dagen per week ’s morgens hetzelfde rondje met de honden. Dan zie je veel dezelfde zaken voorbijkomen, mensen ook. Je herkent bepaalde auto’s en weet waar elke keer de Cetti’s zanger (een klein bruin vogeltje) in de struiken zit te schelden. De zwanen met hun steeds groter groeiend kroost. De chagrijnige fietser die het verdomt om terug te groeten. De vriendelijke schooljongens die dat wel doen. Ik krijg ook elke keer deze boom voorgeschoteld, zo lopende richting Heerenveen langs de Oude Veenscheiding. Een sloot die ooit is gegraven t.b.v. de veenafgravende industrie. Het gezicht op deze boom leidde op een mistige ochtend tot een foto en dat leidde weer tot een schetsje* en dat leidde tot een tweetal interpretaties van dat schetsje. Want als je er veel komt, valt het op dat het licht heel vaak anders is.

Ooh, wat is het toch fijn om met wat inkt, kleurhoutskool en fineliners op een klein oppervlak een beetje voor je uit te zitten krassen en ergens achter mijn rug brult een groot doek met acryl om aandacht. Ik gebruik trouwens nu vaak hele ruwe ondergronden om met houtkool of inktblokken bepaalde effecten of structuren door te drukken. Zoals we vroeger met potlood over het papier gingen met een muntje eronder.

Het creatieve tempo is wel wat lager dan wat ik ben gewend, dus dat doek moet maar even geduld hebben. Voor nu is het lekker om in mijn bubbeltje wat te krassen en te tekenen; een zalige toevlucht. Twee versies heeft het opgeleverd: hier en hier.

*Probeer maar eens met de honden een schetsje te maken; nee, dan maar een foto. Die club viervoeters staat zich in no time te vervelen, kijkt je max. twee keer aan met een blik van “zullen we nou eindelijk een keer door” om vervolgens het antwoord niet eens meer af te wachten. Ik ben dan wel hun baasje en bepaal dientengevolge ook de routes, betaal de benzine als we naar het bos gaan en zorg voor het eten, maar als het op zaken aankomt als “te lang stilstaan” en “even een praatje met collega hondenuitlaters” of, in dit geval, even een schetsje, dan wil er weleens sprake zijn van een milde vorm van rebellie.

Lees meer >> | 7 keer bekeken

Doezumermieden

Net over de grens tussen Fryslân en Grunnen ligt het Westerkwartier en in dat Westerkwartier kun je de Doezumermieden aantreffen. Een stukje Nederland dat, nadat de verveners waren vertrokken, is ontsnapt aan inpoldering en verkaveling. Ergo: legakkers, petgaten en moerasbos. Al even geleden daar een keer gewandeld en op een enorm houten kruis gestuit. Het kruis zal ongetwijfeld iets met het Bonefatius Kloosterpad te maken hebben. Hoe dan ook; heel fotogeniek, net als overigens de lege horizon. Beide op de foto gezet en veel later teruggevonden in een op de verkeerde plek opgeslagen mapje. Leuke verrassing en toen wat schetsjes gemaakt en de houtskooltjes en de kleurpotloden er bij gepakt. Het zijn twee prentjes van 10 bij 15 en 15 bij 10 in een A4 passepartout.

Is dit de schuilplaats om in te kunnen wonen?

Ik heb het niet gezien, zeg maar wat je ziet

Lees meer >> | 24 keer bekeken

IJs-vogel-vis

En in den beginne was daar een foto. Jaren geleden genomen en op een stickje waarvan ik het bestaan niet meer afwist aangetroffen. Ik ben, denk ik, als het over het navolgbaar en dus terugvindbaar opslaan van zaken gaat, net zo dom, zo niet dommer als  – en ik citeer nu even wat Vlaamse vrienden – zoe dom as ' t pjeid van kristis en da was ne nezel.

Zijpad: hoeveel verweesde USB-stickjes zouden er “in limbo” op deze planeet zijn?

Afijn, een oude foto met een vogel in het of beter onder het ijs. Foto uitgeprint en daar een schets van gemaakt en met de potloden er op los. Laagje voor laagje met daartussen een vernisje. Zo krijg je diepte en (mooi meegenomen) UV bescherming.

Hier is ie

Lees meer >> | 25 keer bekeken

De Lege Midden

Ik borduur nog even voort op mijn vorige blogje over kleurpotloden. Daar is net zoveel over te zeggen als over acrylverf, olieverf, penselen, soorten papier, noem maar op. Iedereen heeft zijn ervaringen, sommigen maken er een YouTubefilmpje van, maar mijn ervaring is dat je het aan het eind van de rit zelf moet ondervinden. De  Derwent Lightfastpotloden zijn wat mij betreft een feestje; wat kun je daar mooi mee werken. Vooral het blenden is fantastisch; zo subtiel. Ook dit werkje weer; eerst het perspectief opgezet en de (fijne) lijnen getekend. De fineliners van Copic (0,01, 0,05 en 0,1 mm) zijn overigens ook een feestje en komen goed uit de lightfastnesstests die ik heb kunnen achterhalen. Dan een vernislaagje als een soort glace en dan kleuren, laagje vernis, kleuren, laagje vernis en zo onstaat er een dieptesfeertje waar ik gelukkig van word. Ook nu weer kom ik uit op een klein formaat en waarom? De intimiteit staat me aan en het vraagt meer je aandacht. Een fijne afwisseling van dikke kledders verf en paletmessen, wat ook top is om te doen overigens.

Afijn, hier staat ie. De Lege Midden is het gebied in Friesland dat als een diagonaal van Noord-Oost naar Zuid-West loopt met prachtige gebieden als de Alde Feanen, De Deelen, Easterskar en Rottige Meente. Laag en nat en mooi en in gevaar door onze stikstofstofademende, diepontwaterende en gifstrooiende agrarische industrie.

Lees meer >> | 36 keer bekeken

Fochteloërveen

Ik stuitte recent op een video op YouTube waarop een dame uit Australië een enorme uitgebreide lichtechtheidtest van kleurpotloden heeft gedaan. Heel gedegen en ook wel schokkend, want niet heel veel merken kwamen als goed lichtecht uit de verf. Dit resultaat werd in andere video’s bevestigd. Er wordt veel gerommeld met testresultaten en ook fabrikanten maken er een rommeltje van. Afijn, ik heb een setje van Derwent gekocht; deze wordt door meerdere artiesten gewaardeerd en is ernstig lichtecht. Kost wat, maar dit is wel een uitgave die het waard is. Want het is lekker werken met deze potloden en de kleuren zijn briljant. In combinatie met een setje (hele fijne) fineliners (archival) en “losse” inkt is dit het eerste resultaat. Van een foto, genomen op het Fochteloërveen heb ik het perspectief overgezet op papier en vervolgens met de foto als voorbeeld losgegaan met eerst de inkt voor de grotere lijnenstructuur, dan de potloden en dan  de fineliners. Wel iets anders als met een paletmes verf op het doek te kwakken (ook heel leuk), maar dit is wel zeer meditatief. Geen gevalletje van “ rechtdoor naar huis en kantoor”.

Maar die kleuren, die potloden……smaken naar meer.

Lees meer >> | 201 keer bekeken

Geen paradijs dat stand houdt

Wonderlijk hoe een brein werkt. Hoe het kan schakelen tussen uitersten. Neem nou muziek; ik ga heel goed op Loreena McKennit, maar laat de muziek van deze folkmevrouw moeiteloos volgen door het nieuwe album van Flea, de bassist van the Red Hot Chilipeppers en geloof me, dat is echt wel andere koek. Om na die “trip” vervolgens weg te dromen op de klanken van het Requiem van Morales. Heerlijk al die verschillen. Ik zit met het maken van werkjes op dit moment in een vrij abstracte periode en ben dan wel prettig verrast als er dan iets tussendoor ontstaat dat daar geweldig vanaf drijft. Gevalletje “laat u verrassen”. Het werken aan een beeldgedicht voor ensafh (www.ensafh.nl) waarbij een recent gemaakte linodruk een rol speelt is, denk ik, de trigger geweest. Schakelen door de voorzienigheid.

Geen paradijs dat stand houdt is de titel.

Lees meer >> | 112 keer bekeken

Sporen in de grond

In de grond zit een geheugen waar zelfs de spreekwoordelijke olifant een punt aan kan zuigen. Niets gaat verloren en zelfs sporen van miljoenen jaren oud zijn nog terug te vinden in het archief onder onze voeten. Ik vind dat een fascinerend idee. Wat wij, geologisch gezien, hebben uitgehaald; het zal herinnerd worden. Met LIDAR worden bijvoorbeeld de oude structuren in het land prachtig blootgelegd. Ook als wij er allang niet meer zijn. Ook flora kan een indicatie zjn van ingrepen in het land. Waar vroeger een waterloop was bijvoorbeeld, kan na demping heel andere flora staan t.o.v. de rest van de omgeving. Mijn vader ging eens tijdens een aanval van nostalgie terug naar het land waar zijn vader, mijn opa (in de Lendevallei), had geboerd en vond niets terug. Het kleinschalige landschap met allerhande kleine ecologietjes was weg. Niet lang na het overlijden van mijn vader is men het verruilkavelde land weer gaan herinrichten met een natuurherstelgedachte. Sympathiek en het resultaat is ook heel nie gek niet, maar het leed is geleden. Niet alles komt terug. Maar de sporen blijven.

Mensenhandland: Akten van de voorbije legioenen

Lees meer >> | 101 keer bekeken

Iets abstracts

Dit is een citaat van P. Picasso: Er bestaat geen abstracte kunst; men moet altijd met iets beginnen. Daarna kan men alle sporen van de werkelijkheid uitwissen. Dat is geen enkel probleem, want het idee van het onderwerp heeft al een onuitwisbare stempel achtergelaten.

Het is meer dan de spijker op zijn kop. Althans voor mij. Of het voor de kijker telt; ik hoop het. Het is precies zoals ik het maken van deze twee werkjes heb ervaren. Beide eerst geschetst en toen stap voor stap naar het eindpunt. Nou ja, wat is een eindpunt? In ieder geval niet bij een 1 op 1 realistische weergave. Alsof ik dat zou kunnen.

In Avondrood is de wereld van de rietkragen en de strakke contouren van menselijke origine (De Deelen) teruggebracht tot dit. Olieverf op doek/paneel in een A4 lijstje.

De dichter is een destillaat van een foto die ik jaren geleden op de terugweg uit Noord-Duitsland ergens langs de kust heb gemaakt. Een bouwsel van het één of ander in een lege omgeving. Acryl op doek/paneel in een A4 lijstje.

Lees meer >> | 101 keer bekeken