Herfst; Ophelia in de bomen.
Het schilderij Ophelia van John Everett Millais is in mijn schrijvende leven en later mijn beeldende leven nooit ver weg geweest. In dit gedicht bijvoorbeeld; al een tijdje terug geschreven. Na thuiskomst van een fikse fietstocht door de noordwesthoek van Fryslân, heb ik dit ooit aan het papier toevertrouwd. Het is nooit in een bundel terechtgekomen, meen ik (klotegeheugen), maar hier kan het wel even.
greidhoek
groen is hier tussen de dorpjes niet weelderig en geil
enkel een frigide, toonloze kleur zover het oog reikt en plat
kliffen in dit terpenland niet te vinden
een dramatische val voordat je de golven raakt zit er niet in
bruisende rivieren die je genadeloos meesleuren
charmante mijmerende beekjes evenmin
toch kun je hier uitmuntend verzuipen
genoeg kaarsrecht industrieel gesneden mensenwater
dat wel raad weet met overmoedige lammeren en kalveren
die vlak bij de messcherpe randen het licht zien
schoonheid zul je vergeefs zoeken: geen gekwelde Ophelia
lichtvoetig in een wolk van een jurk en bloemen in haar verdronken hand
Dit werkje heeft als titel: Herfst; Ophelia in de bomen. Ik kreeg door de kleuren de associatie met het schilderij en herinnerde mij het gedicht. (Toch niet zo klote, dat geheugen, lijkt het).
Olieverf op papier en paneel in een een houten lijstje met een beeldformaat van 16 bij 24
Het is over een oud werkje met een passepartout heen geverfd. Ik zou het werkje aan de binnenkant van het passepartout uitsnijden, maar de rechte structuur werkt, voor mij althans, als een “happy accident”. Het geeft wat diepte en contrast.