Aberdeen Dew Milk

Oxidatie XVIII

Vindt u het nog wel leuk, zo in de natuur zijn, vroeg een deelnemer aan de wandeling door de Deelen. Nadat ik een verhaal had afgestoken welke uitdagingen de natuur in Nederland en de wereld het hoofd moet bieden. Ik snap die vraag goed. Maar het antwoord is nog steeds ja. Ondanks de wetenschap van wat er allemaal misgaat, zijn de luchten mooi, de bloemen, de bomen. De mossen bij je voeten. Het is fantastisch hoe het allemaal in elkaar steekt. Het is eerlijk gezegd wel een uitdaging om het evenwicht te bewaren tussen genieten en het benoemen van de urgentie. Soms gaat het beter en soms wat minder. Maar inspiratie geeft een goede wandeling altijd.

Ut sterk wetter ferwaaie/Uit sterk water verwaaien

Lees meer >> | 36 keer bekeken

Linootjes en ander werk

Er is op de website een nieuwe groep bijgekomen: Lino

Er staan drie werkjes op.

Bij de molen: In 2025 heb ik een schilderij gemaakt met daarop de molen bij Mildam en daarbij een verhaaltje gepost op de socials. Teruglezend ging het eigenlijk meer over de tegenwind die ik tijdens mijn sportrondje ervoer, dan over het plaatje. Maar ik kwam het schetsje weer tegen toen ik rommeltjes bij elkaar zocht voor de linocursus in Leeuwarden. Mijn doel voor de cursus was om eens te kijken hoe ik hoogdruk kan inzetten met mijn andere materialen. Deze is met onder andere olieverfsticks “mishandeld”.

Lees meer >> | 140 keer bekeken

Refugium

Op mijn bijna vaste ochtendrondje met de hondjes is het in deze tijd een drukte van belang in de bomen. Ploegjes staartmezen, kool- en pimpels druk druk druk en zanglijsters die tegen elkaar inzingen. Heerlijk. Ze hebben daar langs het pad een mooie houtwal met eiken, essen en veel meidoorn tot hun beschikking. Prima vertoeven daar. Zo’n houtwal is essentieel voor hun veiligheid, een veilige haven want de omgeving is verder van de platgeslagen en kale soort. Er gebeurt niet veel of het moet af en toe een zilverreiger zijn of de havik die met fantastische strakke en sterke vleugelslagen overvliegt.

Lees meer >> | 100 keer bekeken

We graven een graf in de luchten daar lig je niet krap

We graven een graf in de luchten daar lig je niet krap

is een regel in Paul Celan ’s beroemdste gedicht: Todesfuge/Fuga van de dood.

Dat gedicht, beter, die dichter, die gaat je wel onder de huid zitten en dan druk ik mij eufemistisch uit.

En hoe het kan dat er dan zaken samenkomen zoals mijn gepruts aan een afgelopen winter vastgelegd waddenwerkje, er, als ik wat sta te prutsen, de dikke bundel Verzamelde Gedichten van net genoemde Celan langs mij heen van een plank flikkert, terwijl gelijktijdig een droeve singersongwriter op de (Mystery Train) radio klinkt; nothing left then a rusty cup.

De vraag stellen is het antwoord niet krijgen.

Dit werkje van het wad met oude rijstdammen als een slecht gebit deed mij, nadat ik het voorzien had van een passepartout, ook een beetje denken aan grafstenen en met een beetje fantasie aan mensen die weglopen. Gelul allemaal, misschien, maar het overkwam me. Misschien dat Celan van die laatste indruk een beetje de vader was. Hoe dan ook.

Linksonder staat het citaat in het Duits.

Titel: We graven een graf in de luchten daar lig je niet krap.

In een A4 lijstje met een beeldformaat van 12,5 bij 17,5

Gouache, fineliner en houtskool

€55

Lees meer >> | 36 keer bekeken

Spaak

In de natuur is in het grote ontwerp “verlanding” een belangrijke speler. Water dat via waterplanten, riet, broekbos naar bos transformeert is een natuurlijk proces. Maar soms loopt die verlanding spaak. Als het waterlichaam te groot is en wind en water vrij spel hebben in dit mensenhandland en de legakkers langzaam maar zeker afbreken met nog meer water tot gevolg. De resten van de legakkers zijn wel mooie elementen in dat water. Ze geven diepte aan het tafereel; het droeve verhaal ten spijt. De natuurorganisaties halen allerhande zaken uit om dit gemankeerde land te redden van een totale vloed, maar met heel wisselend en meestal teleurstellend resultaat.

Stadich jouwe de ribben belies. Langzaam verliezen de legakkers het pleit.

Lees meer >> | 108 keer bekeken

Sgraffito 

Er zijn momenten dat ik merk maar een prutsende autodidact te zijn en weinig kennis van zaken hebt. En soms is dat laatste best wel handig. Al vooruit struikelend doe ik dan wel kennis op en dat is leuk, maar het blijft in mijn geval vaak bij tipjes van sluiers. Tenminste; als het om kunst gaat. Maar afijn. Ik sta met een olieverfwerkje wat te prutsen en te experimenteren met structuur en ik kras wat in de nog niet helemaal droge verflaag. Nou kras ik wel vaker, dus dat is niets nieuws, maar ineens bekroop mij de wens om daar iets dieper in te duiken. Is er een filosofie achter dit “creatief gereedschap” of beter: achter deze techniek? 

Lees meer >> | 34 keer bekeken

Zacht gorgelt de grond

Tsja, dat gevarieer op een landschap van Sjoerd de Vries heeft weer een vervolg. Het is een leerzame ervaring. Kalmerend ook.

Alain de Botton (1969) was een dikke 10 jaar geleden gastconservator bij het Rijksmuseum geweest. De voorstelling die hij daar “conserveerde“ heette Art is Therapy. Samen met een collegafilosoof/kunstliefhebber liet hij een 150-tal werken zien die voorzien waren van teksten waarin hij de therapeutische waarde van die werken belichtte.

Levert een werk steun op, of blijdschap? Opwinding kan ook. Comfort idem. Of juist woede (wat dan vaak minder therapeutisch is, alhoewel).

Nou ja, het zal ongetwijfeld, maar de reden waarom ik erover begin is een uitspraak van hem, nl. dat kunstenaars bijna altijd therapeutische ambities hebben. Hij onderbouwt dat door te zeggen dat bijna alle kunstenaars, die de vraag kregen of zij de wereld wouden verbeteren met hun werk, beantwoorden met “ja”.

Ik vind dat nogal een grote broek. Als dat het effect is, dan is dat een mooie (bij)vangst en kunst kan ook zeker wel helend werken, maar het komt mij ook een weinig pretentieus over.

Voor mijzelf is het evenwel wél therapeutisch. In dit geval vnl. doordat ik steeds dieper in het landschap, waar mijn wortels zitten, duik. En dat geeft mij een heel fijn gevoel. Als ik dat gevoel bij een ander teweegbreng, fijn, hoera: verbinding is altijd leuk, maar mocht dit niet zo zijn, jammer dan. In dit geval ben ik weer lekker (met Sjoerd) weggeweest. Even moai fut, no?!

De Deelen, variatie op een landschap (van Sjoerd de Vries). Zacht gorgelt de grond.

Lees meer >> | 201 keer bekeken

It Alddeel/Het Oude Deel; over formaat

Stap de filosofische ruimte binnen waar alle ins and outs over formaten van schilderijen worden besproken en je weet het direct: You have entered a mine field!

Formaat is best wel van invloed op hoe de toeschouwer zich tot het werk gaat verhouden. Nou is er op het internet hierover genoeg leesvoer te vinden om tot het jaar 3000 daar iedere dag 4 uur leesplezier van te hebben, maar er is één dingetje waar ik niet veel over kan vinden en dat mij toch wel redelijk vaak overkomt. Heb ik nl. een formaat gekozen en kan ik los met de materie, dan komt het voor dat als ik dan “klaar” ben en het werk mij een tijdje heeft aangestaard, ik het mes er weleens in zet en op een andere verhouding en formaat uitkom.

Dan bekruipt mij het gevoel dat er iets “rechtgezet” moet worden en dat kan ik dan niet negeren. Het formaat is wat mij betreft een onderdeel van de expressie, maar ook een speler die mij geregeld de bal tussen de benen doortikt. Daar sta je dan. Gepoort, jonguh!

Met dit alles zo beschreven even een uitstapje.

De Franse filosoof Merleau-Ponty verzet zich tegen hoe veel van zijn collega’s de principes van “waarneming” duiden, nl. dat - en even kort door de bocht – deze vanuit het waargenomen object redeneren of vanuit enkel het subject (lees: de waarnemer). M.a.w. dualistische principes voeren de boventoon.

M-P verzet zich tegen deze duale benaderingen en hij stelt dat zowel het waargenomene alsook de waarnemer gezamenlijk in de wereld zijn. Bij bijvoorbeeld het kijken naar een huis op het platteland zie je niet alleen het huis, maar ook de rest en jij staat daar middenin. Het is één geheel ook al “regelt” het brein bijv. de waarneming door het landschap minder prominent te laten zijn en de waarnemer dan zegt: Kijk een huis. Overigens ziet de waarnemer ook nog eens enkel de voorkant van het huis en “denkt” a.h.w. de rest erbij. Je ziet dus ook zaken die je niet ziet.

Wat ik al zei; het is kort door de bocht, maar het geeft enigszins weer dat waarnemen best wel een dingetje is van vele contexten en formaat is daar (wat mij betreft) eentje van en kom ik uit bij onderhavig werk van De Oude Deel/ It Alddeel. Dit is het kanaal dat in de het veenmoeras De Deelen werd gegraven om de turf naar het achterland te kunnen vervoeren.

Het oorspronkelijke plan en ook de uitvoering behelsde een (veel) groter formaat, maar door het (veel) kleiner te kaderen ervoer ik (tot mijn verrassing) beter de diepte die ik ook in het land terugzie en zijn er verder weinig afleidingen. Ik wordt daar blij van.

Alddeel/Oude Deel (De Deelen)

Acryl- en olieverf op papier.

45 bij 30 

Lees meer >> | 41 keer bekeken

De Deelen, in net út te roegjen swart. De Deelen, een niet uit te roeien zwart.

In de bundel “Sels in Tibetaan belânet op in stuit yn see/ Zelfs een Tibetaan belandt uiteindelijk in zee” uit 2018 staat een aantal gedichten onder het kopje “Skatplicht/Schatplicht”. Het titelgedicht van die “afdeling” betoont ee

Lees meer >> | 36 keer bekeken

Mensenhandland

Omrop Fryslân heeft een fantastische mooie docuserie over de Waddenzee. Zie hier maar: https://www.waakvogels.nl/publicaties/tip-5-delige-documentaire-wize-fan-it-waad

Ik heb deze recent weer een keer helemaal bekeken.

Er zitten indringende en verontrustende en ook hele mooie verhalen én beelden in. Wat het filmen met een drone wel niet allemaal aan moois oplevert. Ergens in de serie oo

Lees meer >> | 41 keer bekeken