Sgraffito
Er zijn momenten dat ik merk maar een prutsende autodidact te zijn en weinig kennis van zaken hebt. En soms is dat laatste best wel handig. Al vooruit struikelend doe ik dan wel kennis op en dat is leuk, maar het blijft in mijn geval vaak bij tipjes van sluiers. Tenminste; als het om kunst gaat. Maar afijn. Ik sta met een olieverfwerkje wat te prutsen en te experimenteren met structuur en ik kras wat in de nog niet helemaal droge verflaag. Nou kras ik wel vaker, dus dat is niets nieuws, maar ineens bekroop mij de wens om daar iets dieper in te duiken. Is er een filosofie achter dit “creatief gereedschap” of beter: achter deze techniek?
En toen stond daar ineens het woord: sgraffito. De kunst van het krassen. Wat ik al schreef; ik heb het eerder gedaan, maar nooit met de wetenschap dat deze techniek zo’n poëtische naam heeft. Het bleek overigens dat mijn lief het ook doet, maar dan op haar keramiek.
Het laatste krasje is door mij nog niet gemaakt,.
Dit werkje is op A4 formaat en zit in mooi dun zwart alu-lijstje.