Zacht gorgelt de grond
Tsja, dat gevarieer op een landschap van Sjoerd de Vries heeft weer een vervolg. Het is een leerzame ervaring. Kalmerend ook.
Alain de Botton (1969) was een dikke 10 jaar geleden gastconservator bij het Rijksmuseum geweest. De voorstelling die hij daar “conserveerde“ heette Art is Therapy. Samen met een collegafilosoof/kunstliefhebber liet hij een 150-tal werken zien die voorzien waren van teksten waarin hij de therapeutische waarde van die werken belichtte.
Levert een werk steun op, of blijdschap? Opwinding kan ook. Comfort idem. Of juist woede (wat dan vaak minder therapeutisch is, alhoewel).
Nou ja, het zal ongetwijfeld, maar de reden waarom ik erover begin is een uitspraak van hem, nl. dat kunstenaars bijna altijd therapeutische ambities hebben. Hij onderbouwt dat door te zeggen dat bijna alle kunstenaars, die de vraag kregen of zij de wereld wouden verbeteren met hun werk, beantwoorden met “ja”.
Ik vind dat nogal een grote broek. Als dat het effect is, dan is dat een mooie (bij)vangst en kunst kan ook zeker wel helend werken, maar het komt mij ook een weinig pretentieus over.
Voor mijzelf is het evenwel wél therapeutisch. In dit geval vnl. doordat ik steeds dieper in het landschap, waar mijn wortels zitten, duik. En dat geeft mij een heel fijn gevoel. Als ik dat gevoel bij een ander teweegbreng, fijn, hoera: verbinding is altijd leuk, maar mocht dit niet zo zijn, jammer dan. In dit geval ben ik weer lekker (met Sjoerd) weggeweest. Even moai fut, no?!
De Deelen, variatie op een landschap (van Sjoerd de Vries). Zacht gorgelt de grond.