Aberdeen Dew Milk

Een tal nachten geleden stond ik even in de tuin en boven mij hoorde ik, op de momenten dat de wind wat ging liggen, de scherpe geluidjes van overvliegende koperwieken en kramsvogels. Het is die tijd van het jaar weer; de jaarlijkse maar blijvend intrigerende vogeltrek. Dat boven je hoofd in een ander, parallel universum duizelingwekkende aantallen zielen in het holst van de nacht hun weg zoeken. Communicerend met elkaar; blijf op koers, daar moeten we heen, kijk naar de sterren. Hier links.
Vorig jaar heb ik mogen aanschouwen hoe een enorme groep koperwieken en kramsvogels in zeer korte tijd een areaaltje met Gelderse roos soldaat maakte. Vaak is deze bessendragende soort één van de laatsten die wordt aangesproken, want de voor ons oneetbare bessen zijn, zo vertellen de vogelboeken, ook geen favoriet maaltje van de vogels. Tenzij de winter de kou eroverheen heeft laten gaan en ze wat zoeter smaken. Nou gaan veel bessen zonder te kauwen zo de maag in, rechtdoor naar huis en kantoor en vraag ik mij af in hoeverre smaak hier een rol speelt en alle bessen waren snel opgevroten. Het schouwspel heeft geleid tot een abstract werkje als eindproduct. Dat is een hele tijd blijven liggen en op enig moment vergeten. Tot de nachtelijke vogeltrekgeluiden mij er weer aan herinnerden en is er de laatste hand aan gelegd.