Oude Veenscheiding: Licht.
Ik loop een behoorlijk aantal dagen per week ’s morgens hetzelfde rondje met de honden. Dan zie je veel dezelfde zaken voorbijkomen, mensen ook. Je herkent bepaalde auto’s en weet waar elke keer de Cetti’s zanger (een klein bruin vogeltje) in de struiken zit te schelden. De zwanen met hun steeds groter groeiend kroost. De chagrijnige fietser die het verdomt om terug te groeten. De vriendelijke schooljongens die dat wel doen. Ik krijg ook elke keer deze boom voorgeschoteld, zo lopende richting Heerenveen langs de Oude Veenscheiding. Een sloot die ooit is gegraven t.b.v. de veenafgravende industrie. Het gezicht op deze boom leidde op een mistige ochtend tot een foto en dat leidde weer tot een schetsje* en dat leidde tot een tweetal interpretaties van dat schetsje. Want als je er veel komt, valt het op dat het licht heel vaak anders is.
Ooh, wat is het toch fijn om met wat inkt, kleurhoutskool en fineliners op een klein oppervlak een beetje voor je uit te zitten krassen en ergens achter mijn rug brult een groot doek met acryl om aandacht. Ik gebruik trouwens nu vaak hele ruwe ondergronden om met houtkool of inktblokken bepaalde effecten of structuren door te drukken. Zoals we vroeger met potlood over het papier gingen met een muntje eronder.
Het creatieve tempo is wel wat lager dan wat ik ben gewend, dus dat doek moet maar even geduld hebben. Voor nu is het lekker om in mijn bubbeltje wat te krassen en te tekenen; een zalige toevlucht. Twee versies heeft het opgeleverd: hier en hier.
*Probeer maar eens met de honden een schetsje te maken; nee, dan maar een foto. Die club viervoeters staat zich in no time te vervelen, kijkt je max. twee keer aan met een blik van “zullen we nou eindelijk een keer door” om vervolgens het antwoord niet eens meer af te wachten. Ik ben dan wel hun baasje en bepaal dientengevolge ook de routes, betaal de benzine als we naar het bos gaan en zorg voor het eten, maar als het op zaken aankomt als “te lang stilstaan” en “even een praatje met collega hondenuitlaters” of, in dit geval, even een schetsje, dan wil er weleens sprake zijn van een milde vorm van rebellie.