Schenk de wijn
Vaak is bij mij een onverwachte aanblik van iets in het landschap de aanleiding voor weer en beeldend dingetje. Een rijtje Italiaanse populieren met hun cipressensilhouet bijvoorbeeld of een net geoogst maisveld in de regen. De keiharde achtergebleven stengelresten in net zulke keiharde rechtlijnige rijen en dat ook nog vaak in een zware moedeloze grond. Vaak overkomt het mij dat ik het gevoel van schoonheid of ontroering tijdens het proces van vastleggen niet kan vasthouden en er een gevoel van “ik ga richting de afgrond” wordt ervaren; de teloorgang van het land blaast altijd een deuntje mee, al hoe mooi ik iets ook vind. Ik ben mij er telkens terdege van bewust dat hetgeen ik zie ofwel bedreigd is, ofwel bedreigd wordt. Het is niet zo dat dat mij ongelukkig maakt; zeker niet, al gaat mij het lot van de flora en fauna die geslachtofferd wordt fiks aan het hart. Ik heb GODDANK geen kinderen waar ik mij druk over hoef te maken om over kleinkinderen maar te zwijgen. Niet dat ik mijzelf daardoor in het standje na mij de zondvloed zet, maar het doet mij wel beseffen dat ik een aantal hele grote uitdagingen niet het hoofd zal hoeven te bieden. Ons land, onze wereld gaat onstuitbaar naar de ****** en we weten het allemaal en we vliegen er desondanks rechtop af. In dit werk heb ik behoorlijk intuïtief de dualiteit tussen de schoonheid van het landschap en de net genoemde zwarte scenario’s de ruimte gegeven. Of dit abstracte werkje dat bij de aanschouwer teweegbrengt is maar de vraag, maar daarover heb ik als maker geen regie.
Skink de wyn en sis net dat it bloed is/Schenk de wijn en zeg niet dat het bloed is.
Een mixmedia werkje met ernstig veel acrylverf, een beetje tape en een vleugje pastelkrijt in een lijstje van 30 bij 40 met een prijsje van € 80
